اکسیر، گروه کارکنان پیشین     

EXIR, The Group of IRAN AIR  

Former Employees

اکسیر 2005

ششمین گردهم آئی جهانی کارکنان پیشین هما

ونکوور- کانادا، ٢٤- ٢٦ جون ٢٠٠٥

همه باهم، همیشه باهم، اکسیر 2005 ونکوور

شعله های اکسیر 2005

برای دیدن عکس های اکسیر 2005 به پایان این صفحه بروید

ششمین گردهم جهانی ما، اکسیر  ٢٠٠٥ در ونکوور یکی از گرمترین و بهترین گردهم آئی های ما بود.

از راست: آقایان ملکی، مهندس ناظمی، تجدد، میررشیدی

 روزهای ٢٤، ٢٥ و ٢٦ جون برای همائیان، چه آنهائی که خانه و کاشانه درونکور دارند و چه آنهائی که ازدیارهای دورو نزدیک آمده بودند، روزهای قشنگی بود که خاطره اش برای سالها زنده خواهد ماند

  شهرزیبای ونکووربا هوای ملایم و لطیف بهاری- تابستانی و آسمان فیروزه ای اش با مهربانی همائیان ساکن این شهر همراه شده بود تا گردهم ائی مارا گرمی ویژه ای ببخشد.  محبت این همائیان به یکدیگر و عشقشان به هما واقعا استثنائی و تاریخی است. نوشته ها نمیتوانند آنرا توصیف کند، فقط با دیدن میتوان فهمید که وقتی همائیان باهم هستند چه صفائی میکنند. این ها همه میوه همان فرهنگ همائی است که در طول سالها در وجود ما ریشه دوانده است.

 

ازراست: آقای چایچیان، کاپیتان کسروی، خانم دکترمعتمدیان

 

ما شکوه این گردهم آئی را وامدار زوج نازنین همائی آقا وخانم شعله هستیم. آنها دست کم دوماهی روی جزئیات این گردهم کارکردند و درروزهای گردهم آئی که من دوست دارم آنرا "هفته گردهم آئی" بنامیم، با خوشروئی و لبخند صمیمانه شان و بدون هیچگونه تظاهری مهماندارهمائیان بودند.

همانطوریکه از نخستین گردهم آئی ما که در سال ١٩٩٥ یکسال پس پایه گزاری اکسیر در بربنک کالیفرنیا بود، همه گردهم آئی ها در لس آنجلس برگزار گردید. دلیل آنهم این بود که بزرگترین تعداد همائیان ساکن این شهر و استان کالیفرنیا هستند. اما این بار آقای چایچیان موجب شد که ما طلسم این سنت را بشکنیم و روی بدیگر دیاران  بیاوریم ویاران نیزآمدند و صفا آوردند.

 ازنزدیک ترین ها اغاز میکنیم. مهندس ناظمی، یکی از طرفداران و حامیان بزرک اکسیرو خانم از سیاتل امده بودند. دوستان لس انجلسی بدلیل اینکه این بار راهشان دورشده بود، نیامدند. اما آمدن آقایان عباس میررشیدی و اسحاق نجات موجب شادی بسیاردوستان گردید. البته یکی دو نفرهم که دراصل قصد آمدن داشتند بدلائل موجهی منصرف شدند.  ازشمال کالیفرنیا دوستان خوبمان آقای طاریفرد و خانم مولوی نژاد آمده بودند. کمی دورتربرویم خانم مزلقانی ازآریزونا، محمود تکله خونگرم از تکزاس و مسعود دبیری احساساتی ازفلوریدا با خانم هایشان آمده بودند.

ازغرب امریکا کاپیتان منیری با تمام خانواده از جمله جناب منیری پدرآمده بود و خیلی هم شاد و خوشحال بود و بازهم مثل همیشه قدردان و سپاسگزار"هما" ی ایران. آقای گیو وزیری و خانم ازنیوجرزی یا بقول خودش از نیویورک (میگوید چون نیوجرزی شناخته شده نیست بهتراست بگویم نیویورک) آمده بودند. گیووشیوا مثل اینکه با خود عهد کرده اند، صرف نظرازاینکه گردهم آئی درکجای این جهان باشد به هیچ قیمتی آن را ازدست ندهند.  آقای هراچ کایزاکیان از نیویورک آمده بود. هراچ جسم و روانش درایران و "هما" است. برخی اوقات وقتی راجع به این دوحرف میزند آنقدراحساساتی میشود که بند میاورد و نمیتواند ادامه دهد. آنشب هم مثل همیشه حرف های جالب و دلنشینی زد که درجای دیگری به آن خواهیم پرداخت.  خانم بازرگان هم ازمریلند آمده بود.

خانواده منیری و کشاورز

از تورنتو کاپیتان کسروی آمده بود. من فکر میکنم فقط خودش و من میدانیم که با چه سختی برنامه اش را درست کرد که دراین گردهم آئی شرکت کند. تمام کارهای اداریش را که از چندماه پیش برنامه ریزی شده بود بهم زد وچیزی نمانده بود کارش به استعفا بکشد. همچنین از تورنتو آقای محمد زرین نژاد و پسر ارشدش مهندس آزاد زرین که ازخودش "هما" ئی تراست آمده بودند.  آقای تجدد و دخترگلشان لالا از لندن آمده بودند. رئیس با وصف اینکه این روزها کمتر حرف میزند و بیشترگوش میکند، اما همیشه وجودش به جمع ما گرمی میبخشد. تندرست باشد وهمیشه با ما. این برای من سعادت بزرگی بود که به لطف آقا و خانم چایچیان که یک هفته با صمیمیت، خوشروئی و گرمی مهماندار رئیس و لالا و من بودند درخدمت رئیس با زنده کردن خاطرات شیرین گذشته صفا کنم.  البته این مهمانداران نازنین محبت بزرگ دیگری نیز بمن کردند که متاسفانه اجازه بازگو کردن آنرا بمن نداده اند. یکی از دوستانی که قرار بود بیاید و خیلی هم خوشحال بودم که بعد از سالها او را خواهم دید سیروس حشمتی بود. آخرین لحظه آمدنش به مشکل برخورد و باوصف اینکه چندین بار بین وین و فرانکفورت مسافرت کرده بود که پروازی را به کانادا بگیرد  موفق نشد خودش را بما برساند. این بار حضور خلبانان پیشین هما و هواپیمائی های نامدار فعلی جهان چشمگیر بود. برنامه ریزی اجتماعی برای خلبان ها خیلی مشکل است، آنها وقت وبرنامه های پروازیشان حساب وکتاب ندارد. خیلی مواقع درست همان ساعاتی که ما در گردهم ائی هستیم  آنها در پروازند. با این حال کاپیتان ها مرتضی وکیلیان، امیررضوانی، رضا پارام با همسرانشان آمده بودند.

 

و اما با تائید همه دوستان قهرمان این گردهم آئی آقای ملکی بود.  او کاری کرد کارستان. داریوش روزی که خبرگردهم آئی را دریافت کرد با یک ای میل با تاسفی غیرقابل وصف و ذکرچند دلیل (که دوری راه یکی از آنها نبود) اطلاع داد که نمیتواند بیاید. ما هم به او حق دادیم چون اگر یک نفر واقعا عذرش موجه بود او بود. پس ازاینکه قرارشد که شب قبل و روز بعد از گردهم ائی هم دور هم جمع شویم و این مطلب به دوستان اطلاع داده شد، ای میلی دیگری زد که تو داری کارمرا سخت میکنی! آخر من چطور ممکن است از سر این گردهم آئی که سه روزمیتوانم با دوستانم باشم بگذرم؟ من دوباره آمدنم را بررسی میکنم. در ای میل بعدی نوشت که من بلیتم را گرفتم و روز ٢٤ جون وارد میشوم. شما نام این کاررا که انسان زحمت٤٠ ساعت پرواز مسافرت را برای گذراندن چند ساعت با دوستان بجان و دل بخرد چه میگذارید؟ این نمونه بارزی از همان عشق و محبتی است که دروجود ما است و درسرتا سراین نوشتار به آن اشاره شده است.

بهر حال شب جمعه ٢٤ جون دوستان دررستورانی کنار دریا لحظاتی را با هم گذراندند. شب گردهم آئی هم جای خود دارد و روز یکشنبه ٢٦ جون نیزپیک نیک منتفی شد اما دریک رستوران ایرانی نهاررا باهم بودند.

بعد از گردهم آئی نیزفرصت های دیگر پیش آمد که ما دیگر دوستان همائی مقیم ونکووروقت بیشتری بگذرانیم. من خوشحالم که دراین سفربا دو همائی خوب و دوست داشتنی آقا و خانم اقوامی بیشتر آشنا شوم و دوباره آقایان شاپور مهربانی و حسین عاطفت و خانم هما دانش منش را دوباره ببینیم و صدای گرم شاپور راهم دوباره بشنویم.

روزآخرهم احمد شفیعی مارا تنها نگذاشت و با پذیرائی در یکی از رستوران های زیبای ونکوور ساعات خوبی را باهم گذراندیم.  

این هم از عمر هفته ای بود که حالی کردیم.     

*****************************************

عکس های اکسیر2005 مرحمتی خانم مزلقان و محسنی و آقایان چایچیان

شعله، زرین، و کاپیتان منیری را اینجا ببینید

 

عکس های آقای مجمود تکله

 

 پیام های رسیده در ارتباط با گردهم ائی را در این صفحه بخوانید