قــدر محبتو بدون، توی ِ دنیـــا  کمه

همدم خوب ومهربون، توی دنیا کمه

در زندگی، گاهی صحنه هائی را میبینیم که نه قلم توان توصیف آنرا دارد و نه تصویرها میتوانند نمایانگر راستین آن باشند. فقط آنهائیکه درآن لحظه درآن جا حضور دارند، آنرا بخوبی احساس میکنند. صحنه های هفتمین گردهم آئی ما، اکسیر 2006، از این نمونه بود. دوستان همائی که خود بانیان راستین این گردهم آئی ها هستند با پذیرفتن دشواری سفر و تحمل هزینه اما با ذوق و شوقی سرشار و کوله باری مملو از محبت از راه دور و نزدیک آمده بودند که یکدیگر را صمیمانه درآغوش بگیرند، روی هم را ببوسند و خاطرات خوش گذشته را زنده کنند. احساس شادی و خرسندی آنهائیکه پس از گذشت سالها دیدار تازه میکردند توصیف ناپذیربود. همائیان، زن ومرد مانند همیشه برازنده و شیک پوشیده بودند و بوی خوش عطرشان دماغ را نوازش میداد.

همبستگی، دوستی و محبت بی نظیر افراد این گروه به یک دیگر ریشه در فرهنگ همائی و همکاری نزدیک چند وچندین ساله آنها در سازندگی هما دارد. سالهائی که آنها هر روزش را با عشق و علاقه با تمام وجود در خدمت مردم میهنشان بودند. سالهائی که درآن تحول و جنب و جوش، ابتکار و پیشرفت پایان ناپذیر بود. سالهائی که آنها برای ایران و ایرانی افتخار آفریدند. آنها درس عشق و محبت را درمکتب مردی آموختند که زندگی او در ایران و هما و خانواده اش خلاصه میشد.  احتمالا سال 1977 بود، روزی، در یکی از نشست های هفتگی مدیران، تیمسارخادمی در حالیکه که به آرامی حرف میزد سخنانش را با این جملات آغاز نمود، "دیروز با پزشکم ملاقاتی داشتم. ازاو خواهش کردم تا آنجا که امکان دارد سعی کند تا زمانیکه ما برنامه 15 ساله را به پایان برسانیم و بالهای هما را روی همه قاره های جهان بگسترانیم مرا تندرست نگه دارد." توجه بفرمائید! این سخن هنگامی گفته شد که بسیاری از باصطلاح رجال کشور ما سلامتی خود را برای خود ومنافع شخصی شان میخواستند و نه برای خدمت به میهن و مردمشان. 

مرا این دست های گرم

این جان های سرشار از صفا،

                        یک عمر پرورده ست،

 دلم ، در نور و عطر این محبت های رنگین،

                            زندگی کرده ست.

جای همه دوستان خالی، این گردهم آئی یکی از بهترین، خوش ترین و خاطره انگیزترین ها بود. فضا پر بود از صفا و محبت. هوا هم با ما سازگار شد و لطیف ترین روزهای فصل را عرضه نمود.  سازماندهی این گردهم آئی بی نظیربود. همه کارها با توجه ویژه ای برنامه ریزی شده بود. دو زوج عزیز و دوست داشتنی آقا و خانم برگریزان و آقا و خانم بهبهانی و گرامی دوست نازنین خانم بازرگان سنگ تمام گذاشتند. آنها مهمان نوازی ایرانی را به بهترین وجهی ادا کردند. این گرد هم آئی که درشهرراکویل درایالت مریلند برگزارشد و درحال عادی بایستی در یک شب به پایان برسد، چندین روز ادامه یافت و بصورت مجموعه ای از دیدارها وآشنائی های همائیان و برنامه های متنوع درآمد.

برنامه از روز 29 سپتامبر 2006 آغازشد. عصر آن روز آقا و خانم برگریزان

از همه دوستان برای عصرانه درمنزلشان دعوت کرده و تدارک سخاوتمندانه ای دیده بودند. دوستانی که به این مهمانی آمده بودند در حدود 70 نفری بودند که در اطاق نشیمن و بالکنی که مشرف به باغ مصفای خانه بود پذیرائی شدند.  مهمانی تا پاسی از شب ادامه یافت و به خودی خود یک گردهم آئی دلپذیربود.

دراین گردهم آئی و مهمانی ها، دوستان ما آقایان جمشید صالحی و احمد جلی، ما را با صدای دلنشین خود نشاط بخشیدند. یکی از تصنیف هائی که آقای صالحی میخواند و شب های بعد نیز به تقاضای دوستان تکرار شد تصنیف "قدر محبتو بدون ..." اکبر گلپایگانی بود، جمشید خان آنرا بهمان زیبائی خواننده اصلی آن میخواند. شعر این تصنیف آنچنان وصف حال گرمی وصفای تمام شب های ما در واشنگتن بود که قرار شد آنرا تـِـم یا شعار این گردهم آئی قرار دهیم. همان شب نیز با گزیده اشعار کاپیتان مدنی که خود آنها را دکلمه میکرد و پیانوی بسیار دلنواز آقای مسعود دبیری حالی کردیم. براستی که همائیان اهل ادب و هنرند.

ظهر روز بعد، 30 سپتامبر قراربود شرکت کنندگان نهاررا با هم در رستوران "صدف" که متعلق به دوست همائی آقای رضا فرجی است صرف کنند. اما شب

پیش که در خانه آقای برگریزان جمع بودیم، دوست همیشه خندان و بلند نظرما آقای فرجی ازهمه شرکت کنندگان دعوت نمود که نهارمهمانش باشند. آن روز بی اغراق ما بهترین و لذیذترین کباب های کوبیده، برگ و جوجه کباب هائی را که ممکن است شما درایران و خارج از ایران میل کنید، ما دررستوران صدف خوردیم.

شب 30 سپتامبر برنامه اصلی گردهم آئی در هتل "رامادا این" Ramada Inn، شهر راکویل که درضمن محل اقامت عده ای از دوستانی که از دیگر ایالت ها و کشورها آمده بودند نیز بود، برگزارگردید. از ساعت 6 بعد از ظهر وقتی که شرکت کنندگان وارد ساختمان هتل میشدند، خانم ها برگریزان و بهبهانی همانند دودسته گل تازه،ضمن گفتن خوش آمد به شرکت کنندگان نشان سینه آنها را که نامشان روی آن نگاشته شده بود همراه برنامه آنشب و دیگر اطلاعات را در اختیار آنها میگذاشتند.

سپس شرکت کنندگان وارد سالنی میشدند که در آنجا اردور سرو میشد. دراینجا ضمن اینکه فرصت بسیار خوبی بود که دوستان دوربگردند و با هم گپ بزنند، همزمان اسلاید هائی که ازدوران شیرین گذشته تهیه شده بود روی پرده بزرگی به نمایش در میامد.  بیشتر تصویر ها مربوط به بیش از سی سال پیش و تاریخی بودند دوستان پس از اینکه ساعاتی را دراین سالن گذراندند به طرف سالن اصلی رفتند.

 

درسالن شام وقتی همه درجای خود قرار گرفتند، آقای بهبهانی مجری برنامه  (Master of Ceremony) با خوش آمدی صمیمانه شب را آغاز و گردهم آئی را استادانه وبا روئی خوش و بیانی گرم تا پایان اداره نمود.

سپس خانم بازرگان ضمن سخنان کوتاهی در گرامیداشت آقای تجدد، خدمات ارزنده ایشان را به صنعت هواپیمائی در ایران در سالهای بین 1947 و1981ارج نهاد و برای ایشان آرزوی تندرستی نمود و در پایان گلدان بسیار زیبائی که آرم هما برروی تمام بدنه آن نقش بسته بود به ایشان هدیه نمود. آقای تجدد ضمن سپاسگزاری از خانم بازرگان داستان جالب پیوستن خود را به شرکت هواپیمائی ایران بیان نمودند. 

 

این بار نوبت مهربان مرد هما بهرام برگریزان عزیز، که عشق و وفاداریش به هما وهمائیان درحیات و ممات آنها یکسان است، بود. او از عزیزانی که ما دریکسال گذشته از دست داده بودیم یاد نمود. اونسبت به روان پاک بانوی بزرگ خانواده همائیان خانم خادمی که در نوامبر گذشته به ابدیت پیوستند ادای احترام نمود و خاطره دوستان همائی از دست رفته ما آقایان عبداله بقائی، اردوان اسفندیاری، مهدی رادفر، عظیم اخباری، علی سلامت بخش، کاپیتان محمود نامدار، هدایت اله شانگهای و منوچهر کنعانی را زنده کرد. در ادامه عباس عطروش نیز سخنی کوتاه با دوستان همائی داشت که بخش بیشتر آن سپاسگزاری از هیئت برگزار کننده گردهم و شرکت کنندگان بود.

 

کار قشنگ کاپیتان مدنی در ارتباط با این گردهم آئی، دوستان برگزار کننده و دست اندرکاران اکسیر را خیلی تحت تاثیر قرارداده بود. باین ترتیب که ایشان درکمتر از چند ساعت پس از دریافت جزئیات برنامه گردهم آئی شرکت خود را اعلام و جای خود را درهتل رامادا رزرونمود و درکمتر از 48 ساعت چک خود را با کوریر دی اچ ال ازایران فرستاد. بمناسبت قدردانی از این کار، نقاشی زیبای قاب شده ای تهیه شده بود که به کاپیتان مدنی اهدا شود. آقای بهبهانی از دوست و همکارمان آقای خسرو عبداله زاده که حضورش با لباس سر مهمانداری خیلی مورد توجه قرار گرفته بود خواهش کرد که این هدیه را ازطرف اکسیر به کاپیتان مدنی اهدا نماید.

 لحظه ای بعد آقای برگریزان نیز بمنظور سپاس،  قاب عکس زیبای دیگری ازطرف اکسیربه دوست مهمان نواز و بلند نظرما آقای رضا فرجی اهدا نمود. مهمان نوازی روز شنبه آقای فرجی موجب سپاس و قدردانی همه دوستان بود. 

همچنین از طرف هیئت برگزار کننده گردهم آئی 2006، هدیه با ارزشی که روی آن مراتب قدردانی این دوستان حک شده بود، به عنوان روشن نگاه داشتن دائمی مشعل اکسیردرسالهای آینده به عباس عطروش اهدا شد.

 

آقای بهبهانی همچنین با اشاره به خدمات طولانی آقای محمد زرین نژاد یکی از  پیشکسوتان قدیمی هواپیمائی ایران و هواپیمائی ملی ایران از خدمات نامبرده

 

 

قدردانی نمود که با کف زدنهای حاضرین همراه شد. آقای زرین نژاد در سال 1947 یا سال دوم آغاز کار این شرکت با شماره کارمندی 115 به هواپیمائی ایران سابق پیوست. نامبرده تا سال 1959 رئیس اداره آمار دراداره مرکزی بود وپس ازآن تا سال 1973 که باز نشسته شد، بترتیب ریاست هما درفارس، خوزستان و سپس ترکیه را بعهده داشت. هرساله یکی از فرزندان برومند ایشان  مهندس آزاد زرین یا مهندس فرهاد زرین نژاد ایشان را در گردهم آئی های اکسیرهمراهی میکنند. 

 

روز بعد، یکشنبه یکم اکتبر، خانم بازرگان برنامه دیدار از شهر واشنگتن را برای شرکت کنندگان ترتیب داده بود و عده ای که صبح آنروز درجلوی هتل  "رامادا این" آماده بودند ایشان را همراهی نمودند و پس از گذراندن یک روز درشهر واشنگتن و بازدید نقاط دیدنی این شهربه هتل مراجعت نمودند.

 

 

این چند روزو بویژه شب گردهم آئی اصلی بسیار فراموش ناشدنی بود که اگر ازطرف هتل محدویت وجود نداشت برنامه ما تا ساعاتی ازصبح ادامه میافت، چون دوستان از دیدار یکدیگر سیر نمیشدند. دریک هفته گردهم آئی بی اغراق نزدیک به  1000 عکس گرفته شد. ما اطمینان داریم که دوستان تعدادی از این عکس ها را برای ما خواهند فرستاد که برای دیدن همه دوستان روی این وبسایت به نمایش گذاشته شود. جالب اینکه پیش از این که شب به آخر برسد دوستان در مورد گردهم آئی بعدی میپرسیدند که کی و کجا خواهد بود. درجای دیگری به این مطلب خواهیم پرداخت.

 

دوستان از نقاط متفاوت و راه های دور شرکت چشم گیری داشتند. تعداد قابل توجهی از دوستان همائی مقیم منطقه واشنگتن، ویرجینیا و مریلند دراین گردهم آئی شرکت قطعی داشتند. حضور خانم منا خادمی بعنوان یادگارعزیزی از رهبر همیشه محبوب ما زنده یاد تیمسارخادمی موجب خوشنودی فراوان گردید. برخلاف دفعه پیش تعداد شرکت کنندگان از کالیفرنیا قابل ملاحظه بود. آقای خامنه ای از ایران آمده بود و نشان خرسندی بسیار او از شرکت درگردهم آئی درسیمای روشن او نمایان بود. آقایان بوبری، مهین ترابی ، صولتی، بوئینی، اله وردیان، فتح اله زاده با خانم ها و آقایان مهندس فرسائی، چهرازی، میررشیدی و خانم ها نیکخو، ابوالقاسمی، مولوی (طاری فرد)، مظفریان، طهوری و خرقانی (که هم بسیارشادی آفرین بود و هم خاطرات گذشته را با شیرینی تعریف میکرد)  از کالیفرنیا آمده بودند. آقای قدیمی و خام مزلغانی از آریزونا، آقایان بید هندی دبیری با خانم ها از فلوریدا، آقایان تکله، یزدانی پور، گروسی از تکزاس (جای مهین عزیز که بدلیل تصادفی که اخیرا داشته نتوانست شرکت کند خیلی خالی بود.) کاپیتان مهدوی و خانم ازجرجیا، آقای جلی از کارولینای شمالی (ناگفته نماند که آقای جلی هرگاه فرصتی میافت به دوستان مهماندار ما که یک هفته خستگی ناپذیر را گذراندند کمک میکرد) آقای وزیری و خانم و آقای دیبا و خانم پرزیوند از نیویورک آمده بودند. آقای محمد زرین نژاد ازتورنتو با آقای فرهاد زرین نژاد از کنکتی کت،  مهمانداران سال پیش ما آقا و خانم شعله ازونکوور وآقای قائمی با خانم و دوستان ،از مونتریال آمده بودند.

 

آقای ملکی که هرسال، درازترین راه را برای دیدن دوستان طی میکند این بار جایش خیلی خالی بود، اما همه به او حق میدادند، چون انصافا از سیدنی تا واشنگتن راه دوری است. کاپیتان کسروی هم همه کارهایش را کرده بود بلیت هواپیمایش را هم خریده بود (که البته پول آن مفت چنگ ارکانادا شد) اما چند روز قبل از حرکت یک کار اداری پیش آمد و نشد.  ازدیگر دوستانی که قرار بود بیایند، اما متاسفانه در روزهای آخر بدلائلی که در اختیارخودشان نبود، اطلاع دادند که نمیتوانند شرکت کنند آقای کایزاکیان و کاپیتان ها آلبویه و منیری بودند.

 

همیشه به شما دوستان همائی ام افتخار میکنم،

و صفای مهرتان ، همواره بر من می فشاند نور..........