اکسیر، گروه کارکنان پیشین     

EXIR, The Group of IRAN AIR  

Former Employees

 

   نامه های شما     Your Emails

 

 

Remembering our good friends who lost

their lives in the line of duty

 

From left: Captains Bahram Yousefi, Aghil Naghikhani, Faramarz Farhad and flight guard Abolfazl Fathi

On the occasion of the loss of our four Iran Air colleagues and  friends twelve years ago, on 20th Khoradad 1375 (June 9, 1996), we received the following touching letter from Mrs. Faranak Yousefi, for which we are very thankful to her.

Dear Mr. Atrvash,

I would like to thank you for all you are doing to keep Homas family as a Union and it's obvious to everyone that without your persistent efforts we would still be far from the good people with whom we used to work and share so much; and no one would be aware of the whereabouts of everyone else and that what is going on with their lives - be they far or near.

For some time now the month of Khordad has had a special meaning for me as it has for those families and friends who lost their loved ones in the fatal accident of Iran Air's B727-200 in the North of Iran (Rasht) on a training mission.

My husband late Captain Bahram Yousefi was one of them and with him Captain Aghil Naghikhani, Cap. Faramarz Farhad, and flight guard Abolfazl Fathi also lost their lives in performing their duties in the hope of continuing the high standard of Flight Operations in Iran Air.

My intention is to remind our colleagues of the sacrifices that have been necessary to make to maintain and even elevate the high standards of our Organization along with
the hard work that they did in every area to achieve the goals that made us famous in the world - and for which they have every right to be proud of.
I would like to end this note to my dear colleagues to pray for the souls of our lost ones and to also pray for the success of those honest people who continue serving the country through this organization.

Regards,

Faranak Majidpour Yousefi

 

A surprise email from old time EXIR

We received the following email from one of our old time colleagues and friend who left IR, almost 30 years ago, or as he says it, "jumped ship." However, once you read his bio on his company website at the end of his email, you will see that, he has been a quite successful man, since then. Now read the letter here.

Greetings Iran Air-ians!

It has been over 30 years since I "jumped ship" in JFK! (A term used when a merchant marine or sailor bails out of a visiting ship at a port of entry, never to be seen again or report back for duty.) 

I left my "post" after we arrived in New York for a two day lay over from my originating trip from LHR, onboard an Iran Air 747 on witch I was the working First Officer!

I simply slipped into the night and never looked back! Although my defection was politically and intellectually motivated I never spoke much about it nor publicized the event.

My defection did not make any news and was quickly forgotten since the "brain drain" was somewhat of a taboo subject those days. Another "disgruntled employee" who couldn't fall into the program, I'm sure! 

Since I was educated in US, held dual citizenship and prior to coming to Homa had worked for two major US carriers (TWA and Continental), I had little trouble finding employment here.

Although 1978 was a tough job market for unemployed US pilots, I was able to find a job as a 707 Captain almost immediately with a freight airline that was an offshoot of Pan Am.

A short while later when that outfit went bankrupt I became an airline "carpet bagger" and flew 747's around the world with some 10 different airlines! Thanks to the unique experience and type rating (at the time) I had gained during the 9 years I worked for Iran Air.

The memory of the days at Homa was bitter sweet for this young pilot. I had formed memorable friendships and romantic liaisons. I had traveled the globe and gathered invaluable intellectual experiences and world knowledge. I simply had grown older with my adopted family at Iran Air. Perhaps my previous work with US carriers under union environment made it more awkward and some times unbearable at Iran Air. Perhaps my sensitivity to political dissension in Iran made it harder for me to simply "enjoy the ride"! The decision to leave did not come easy nor was painless. Nine years of one's life or seniority is something you can never replenish or buy back. Although I am thankful I managed to survive the ravages of the airline industry and retire from a relatively long and stable career at United Airlines, before they too became a terrible place in the "once great airlines" chapter of the world's airline history books.

As United later joined the "steal their pension and screw the employees" club, I was forced to join Boeing as a 777/787 Training Captain to pay the rent and buy beer for my six kids!

I was recently pleased to thumb trough the pages of your web site, go down the memory lane and even recognize a few. For that I am thankful. Keep up the good work and convey my regards to all the Homa family.

They may remember me as "Rusty Amin".

Best regards,

Ross Aimer

Captain Ross "Rusty" Aimer
Chief Operating Officer
1010 Calle Venezia
San Clemente, CA 92672 USA
866.4AV.8ING
866.428.8464
949.813.6891 (cell)
RustyA@AviationExperts.com
Aviation Experts


 

بپیوست عکسی تاثیر گذار ومناسب برای صفحه یادآورنده یاران و مدد کاران همای خا دم و سربلند تقدیم میدارم امید وارم مورد قبول وتائید واقع شود من این صفحه از اکسیر (درگذشتگان همایی) را برای خود بهشت یاران نام نهاده ام وهر گاه که بآن مراجعه میکنم با ذکر فاتحه ای آنرا شروع ودر پایان با خواندن فاتحه ای دیگر دیدار خود را از بهشت یاران خاتمه میدهم .آرزوی اینکه صفحات این بخش از اکیسر متوقف شود آرزوی معقول ومقدوری نیست زیرا زندگی  از آغاز ذر راه پایا ن پیش میرود وبا همه وجه اشتراکی که در شروع وختم آن برای همگان وجود دارد طول مسیر آن متفاوت ومختلف است و نهایتا پایان می گیردهر چند اثر وآثار زندگی اشخاص ماند نی وماندگار است .شاید خود مرگ مرحله دیگری از یک نوع زندگی باشد .شاید مرگ هم مانند عشق یک موهبت الهی باشد که وقوع آن در هر مقطع از عمر یک حقیقت محض وخالص باشد شاید هم هیچ وپوچ باشد البته نه هیچی که در عدم و نیستی ریشه دارد بلکه آن هیچی که انسان درذات معشو ق ومحبوب خود مستهلک و مستغرق گردد نمیدانم و قرار هم نیست بدانم در حالیکه بزرگان ما راه بجائی در این مورد نبردند آنچه زیبنده ذات انسان است عاشق بمیرد چونکه مردن عاشق نمی میراندش ...در چراغی تازه می گیراندش.
چقدر خوب است انسان عزیزی داشته باشد دلتنگیش را باز گوید. سپا سگزارم  سراج..

 

Email from Hossein Haghighi, in France

When we joined Iran Air in a group of eight, as student pilots, in 1965, we never thought three of eight, H Senemar.R. Radkamran and F. Grayely, will leave the group, all relatively at young age!! Two in lost their lives in plane crashes  when after they left Iran Air, and one died,  While we were advancing forward and gaining experience in newly born Homa we never thought the dark days are ahead of us and we will stand to watch the rapid and steady demise of Iran Air Safety, Iran Air Standards, Iran Air services, Iran Air reputation and Iran Air in wholeness

The strongest concrete walls can fall. The strongest Dam can collapse, and so did we, but the most painful stage was to part from Homa. As in where we were reborn and not to be one of the dismantling elements of Iran Air.  The next necessary step was to think about our children's future education.  Since one could see no light at the end of dark tunnel, so Homaiyan family spread around the world. I, myself now, on unpaid retirement age, finally settled in France, day dreaming of glorious days of Homa. I am married, having three daughters Yassamine, Sophie (soufi) and Sarah [read about them and see their pictures on EXIR Children page] 

Finally, I would like to extend my best regards to all Homiyan as one family living in Iran or abroad and wishing them good health, good luck and all the best for their family.

EXIR flight Crew,
Hossein Haghighi

 290108

 

 

نامه ی آقای حسین کام

تهران - آذرماه 1386- دسامبر 2007

حتما" در جریان هستید که مدیر عامل هما زنده یاد سپهبد علی محمد خادمی که مدیریت مدبرانه اش از چشم کسی پوشیده نمانده ودوست و دشمن تماما" به مدیریتش اذعان دارند نسبت به مهماندار ومهمانداری به این نتیجه ای رسید بود که مهمانداران هما را بایستی بآنگونه که  ایرلاین های عظیم وطراز اول دنیا پرورش میدهند آموزش داد زیرا او بخوبی ارزش مسافر را میدانست وهمیشه مسافر را میهمانی میدید که میزبان با وجود او به رشد خواهد رسید وگسترش شرکت هواپیما ئی را تنها در گرو افزایش مسافر میدانست واین مهم اتفاق نمی افتاد مگر آنکه مهمانداری از لقب شغلی خارج میشد و واقعا" خودرا صاحبخانه ائی واقعی میپنداشت، لذا مدیریت محترم وقت با شورمشورتهای متعدد با عالمان هواپیمائی دستور تاسیس دانشکده خدمات پرواز و مدیریت پروازی را صادر واولین دوره درسال یکهزار سیصدو پنجاه وسه از طریق آزمون سراسری انتخاب و بسر کلاسهای درس فرستاده شدند، ودروس دانشگاهی: تاریخ ،جغرافی، روانشناسی، شنا، روابط عمومی، نقشه خوانی اطلس جغرافیائی،مهمانداری در پرواز، کمکهای اولیه بصورت تئوری وعملی ، خدمات فرودگاهی، صدور بلیط، وچندین دروس دیگرباضافه زبان انگلیسی که واحد درسی آن از همه واحدهای دروس دیگر بیشتر بود ونیز شاید قابل ذکر باشد که شش ما قبل از شروع کلاسهای دانشگاهی مارا به موسسه ایران و امریکا وعده ای هم بانجمن ایران وانگلیس جهت یادگیری زبان معرفی کردند، (البته شروع داشکده ما ،دانشجویان دوره دو پس از پایان دوره فراگیری زبان از :1/3/1354 )  بود، وقرار برآن بود که پس از دو سال تحصیل سه سال خدمت (آنهم صرفا" پروازهای برون مرزی سپس دوباره کلاس ودرس)، ولی متاسفانه درهمانزمان محسدینی که جز خود قادر نیستند کس دیگری را ببینند خیلی سعی کردند مدرسه عالی مهمانداری را از بین برده و منحل نمایند وعنوان میکردند چگونه میشود که خلبان با دیپلم باشد ومهماندار با لیسانس که تا حدودی هم موفق شدند زیرا همانموقع مدرسه عالی را به فوق دیپلم و لیسانس تبدیل کردندد وپیوستگی آنرا شکستند دوم اسم مدرسه از مدرسه عالی خدمات پروازومدریریت پرواز به مدرسه عالی مهمانداری وخدمات پرواز بدل شد که چون این موضوع در زمان دانشجوئی من بوقوع پیوست داستانی مفصل دارد که هرچند سالیان ازآن گذشته اما اگر فرصت مناسبی دست دهد باطلاع خواهم رساند. بد نیست در پایان بگویم همان کسانی که میگفتند مگر میشود در هواپیما خلبان دیپلم باشد مهماندارآن لیسانس باپیروزی انقلاب اولین کاری که کردند مدرسه عالی مهمانداری را توسط افرادی ناآگاه منحل وهرکاری که ما بالاخص شخص بنده کردم دیگر نتوانستیم مدرسه عالی مهمانداری را بازگشائی وبر قرار کنیم شاید بد نباشد صرفا" جهت اطلاع شما عرض که من حسین کام موسس وبانی کانون مهمانداران بوده که البته اگر همکاری بیدریغ شادروان محمد حاجی بنده ویاری خانم سبحانی وآقایان اسماعیل تقی زاده، ناصربدائی، فرید آوان ،ابراهیم رحیمی پاد، محمد عسگری، پرویز قربانی، عباس آشتیانی وآرشام آراکلیان نبود .کانونی هم نبود حال بگذریم که همکاران جدید عنوان کردند: کانون مهمانداران عمری پانزده ساله دارد نخیر کانون مهمانداران عمری نزدیک به سی سال ، دارد و نیزچهارده واحد آپارتمان بسیار شیک برای همکاران پروازی ام ساختم که هفت واحد آنرا بصورت کامل وهفت واحد هم درشروع سفت کاری تحویل مالکان آن دادم که در حال حاضر هنوز تعدادی از آن عزیزان درآنها زندگی میکنند ونیز قلبم که برای جامعه ام هنوز میطپد.

 

 

تیرماه 1386 جولای 2007

A very encouraging email from Daryoush Maleki, in Sydney:

I saw a few more agencies added in Iran list, also interesting, information about Prof. Ghaffari. Capt Timsar, letter from Pari

Ansari and Toronto pilots reunion. All these new things made EXIR a very intersting tool to refer to. Congardulations! I know it takes a lot of your time, but this is the way to go. Every Saturday when I have more time, I go from A to Z in EXIR site. I wish you every day success in enhancing EXIR.

پیامی از یک دوست:__

 27مرداد 1386

Aug 18, 2007

 

دوست و همکارهمائی مان خانم پری انصاری نوشته است:

"برخی از همكاران كه بتازگی  بازنشسته شده اند ازاكسيرخبرنداشتند. وبسايت  اکسیر را به آنها معرفی كردم و حالا هر روز با من تماس ميگيرند و از من تشــكر ميكنند. باور كنيد از خوشحالی آنان من بيشتر به وجد آمده ام. من از طرف تمام آنها از شما سپاسگزارم كه خلاء و تنهائی آنان را پركرده ايد."

 

خانم انصاری،

ماهم از شما سپاسگزاریم که موجب توسعه ارتباط میان همائیان درون مرز وبرون مرز میگردید. ما از همه دوستان همین انتظار را داریم. این همکاری ها سبب استواری همبستگی بیشتر ما وحقظ عظمت خدمات با ارزش همائیان و افتخارات همای ایران میگردد.

 

در ارتباط با سرمقاله : بازنشستگان هما را گرامی بدارید

Mistreatment of retired and former Iran Air employees which is a loud and
clear proof of mismanagement by a bunch of unqualified people is highly regrettable.

F. Taghizadeh.
July 31, 2007

________________________

 

تیرماه 1386 جولای 2007

نامۀ دوست به دوست

سلام اميـــــــــرجان

اول بايد بهت خدا قوت بگـــــــم ميدونم برگزارىچنين مراسمى انهــــــم به ان اندازه كه من در عكسها ديدم از سازماندهى بالائى برخوردار بود واقعا جاى خــــــدا قوت دارد،از فرستادن عكسها ممنونم ياداور همان شهــــد شيرينى بود كه در ان متن زيبائىكه براى دوستانت نوشته بودى  به ان اشاره كرده بودى ولى برايم جالب بود كه همان عكسها وچند عدد بيشتر فرداى انروز از طرف خواهرزاده ام كه در ميلان زندگى ميكند رسيد، حال او از كجا به اين سرعت به انها دسترسى پيدا كرد نميدانم؟؟

خوب اميرجان خيلى خوشحال شدم زمانيكه تو را در عكسها ديدم خدا را شكر سلامت و قبراق هستى، (قبراق درسته؟) و گذشت زمان فقط انبوهى از تجربه روى سرو صورت تو به جاى گذاشته ( اسپندى دود كن)،

من شخصا تنى چند از همكارانم كه بسيار مورد علاقه واحترام خاصى برايم بوده اند در مركز حفظ خاطراتم بسيار عزيز نگهدارى ميكنم و با ياد گرامى انان بسيار سرخوشم، زنــــــــده يـــــــاد " داريوش تيمسار" دقيقا براى من همان جايگاهى را دارد كه تو هم در ان يادنامه فوق العاده ات به ان بطور بسيار جامعى  پرداخته بودى.

وقتى ماهنامه بانشستگان "هما" برايم امد و عكس او را در ان ديدم فكر كردم داشتن ان عكس براى شما هم خالى از لذت نخواهدبود و گـويا همانطور هم بود،بالاخص در مقطعى كه با تو در تماس بودم ياد اخرين پرواز با وى كه با شما به فرانكفورت ميرفتيم route check امده بودند و در كاكپيت بودند واين عكس تمام لحظات ان پرواز را برايم تداعى كردوانرا برايت فرستادم، شايد بايد ناخوداگاه اين عكس را ميفرستادم تا اقاى عطـــــروش ان دل نوشته زيباى تو را درمورد وى مجدد به چاپ برساند تا منهم كه مشتاق اين قســــم يادنامه اى از ان عزيز بودم به نوائى برسم انچه از وي نگاشته بودى كاملا احساس من بود از او،وبا خواندن ان از اينكه او را انچنان با ظرافتهاى خاص خودش  بيان كرده بودى كه ساعتها با ان لحظات باورنكردنى  سركردم،

به هرحال به خاطرزحمات جمع كردن يارانت كه توانائى خاصى لازم داردو همچنين بخاطر تقديراز زحمات استاد خود بهت دست مريزاد ميگويم و برايت سلامتى، بالاترين نعمت پروردگاررا ارزو ميكنم،  تا بعـــــــــــد،       پری انصاری

 

 

 

نفرتم را بریخ می نویسم

چند روزپیش امیر کسروی قطعه ای بمن ایمیل کرد که هم به دلم نشست و هم دلم گرفت. بدلم نشست چون درآن هم یکدنیا درس زندگی بود و و هم آموزش انسانیت و دلم گرفت، وقتی فهمیدم که گابریل گارسیا مارکز نویسنده محبوب ملیون ها انسان در سراسرجهان و برنده جایزه نوبل مبتلا به سرطان شده.

تیر 1386 ژوئن 2007

 

نفرتم را بریخ می نویسم

ترجمه: عباس مخبر

گابریل گارسیا مارکز نویسنده  73  ساله و چهره تابناک ادبیات آمریکای لاتین و جهان، بعلت بیماری اززندگی اجتماعی کناره گرفت. او به سرطان غدد لنفاوی مبتلا شده است و به نظر می رسد که حالش مرتبا بدتر میشود. مارکز یک نامه خداحافظی برای دوستانش نوشته که حقیقتا تکان دهنده است. گفتنی است مارکز نویسنده رمان هائی چون «صدسال تنهائی»، «گزارش یک قتل»  «رازعشق و شیاطین دیگر» «پائیزپدرسالار» و....است که در سال 1982 نیز برنده جایزه نوبل شد.

 اگر خداوند برای لحظه ای فراموش می کرد که من عروسکی کهنه ام و تکه کوچکی زندگی به من ارزانی می داشت، احتمالا همه آنچه را که به فکرم می رسید نمی گفتم، بلکه به همه چیزهائی که میگفتم فکر میکردم. ارج همه چیزدر نظر من نه درارزش آنها که در معنایی است که دارند، کمترمی خوابیدم و بیشتر رؤیا می دیدم، چون می دانستم هر دقیقه که چشمان را بر هم می گذاریم شصت ثانیه نور را از دست می دهیم. هنگامی که دیگران میایستادند راه میرفتم و هنگامی که دیگران می خوابیدند بیدار می ماندم ، هنگامی که دیگران صحبت می کردند گوش میدادم، و از خوردن بستنی شکلاتی  چه حظی که نمیبردم. اگرخداوند تکه ای زندگی بمن ارزانی میداشت، قبائی ساده میپوشیدم ، نخست به خورشید چشم میدوختم  و نه تنها جسمم که روحم راعریان میکردم.

خدایا، اگر دل در سینه ام همچنان می تپید، نفرتم را بریخ مینوشتم وطلوع آفتاب را انتظار میکشیدم. روی ستارگان با رؤیائی ون گوکی شعری بندیتی (1) را نقاشی میکردم و صدای دلنشین سرات (2) ترانه عاشقانه ای بود که به ماه هدیه میکردم. با اشک هایم گل های سرخ را آبیاری می کردم تا درد خارهایشان و بوسه گلبرگهاشان در جانم بخلد.

خدایا، اگر تکه ای زندگی می داشتم، نمیگذاشتم حتی یک روز بگذرد بی آنکه به مردمی که دوستشان دارم، نگویم که دوستشان دارم. به همه مردان و زنان می قبولاندم که محبوب من اند ودر کمند عشق زندگی میکردم. به انسان ها نشان میدادم که چه در اشتباهند  که گمان مبرند وقتی پیر شدند دیگر نمی توانند عاشق باشند و نمیدانند زمانی پیر میشوند که دیگر نتوانند عاشق باشند! به هرکودکی دو بال می دادم، اما رهایش می کردم تا خود پرواز را بیاموزد. به سالخوردگان یاد میدادم که مرگ نه با سالخوردگی که با فراموشی سر میرسد. آه انسان ها، ازشما چه بسیارچیزها که آموخته ام. من دریافتم  که همگان می خواهند در قله کوه زندگی کنند، بی آن که بدانند خوشبختی واقعی وابسته سنجه ای است که دردست دارند. دریافته ام که وقتی طفل نوزاد برای اولین بار با مشت کوچکش انگشت پدر را مفشارد، او را برای همیشه به دام می اندازد. دریافته ام که یک انسان فقط هنگامی حق دارد به انسانی دیگر از بالا به پائین بنگرد که ناگزیر باشد او را یاری دهد تا روی پای خود بایستد.  من از شما بسی چیزها آموخته ام، اما در حقیقت فایده چندانی ندارند، چون هنگامی که آنها را دراین چمدان میگذارم، بدبختانه در بستر مرگ خواهم بود. گابریل گارسیا مارکز

 

1. شاعر معاصر اهل اروگوئه  2. خوانند معروف اهل اسپانیا    

________

 

A touching email from Nasser Garroussi

Our fifth world reunion, EXIR 2004, was as usual, held in Los Angeles. 

 

Our Homai friend, Nasser Garroussi, is a regular to our reunions. However, this time, just before leaving for LA, he was prevented from traveling by his physician. 

 

He sent an email to advise us of this and very gentlemanly apologized for not being able to attend the reunion. But he went on to write the following heart felt paragraph which is a great indication of his love for his friends:

It is highly exciting and rejuvenating to see the comrades, who have helped you in your hard journey, trusted you, loved you and grew up with you during the past long years. Being many years away from home and family, the company of my Homaiyan friends compensated for what I lacked and made my stay tolerable and joyful.  My former Iran Air colleagues are not only my friends; they are my family.  

Best regards, your friend,

Nasser Garroussi  

 

Thank you Nasser jaan, WE LOVE YOU TOO.

 

Today (August 2, 2003) I received an email from my dear friend, Cyrus Heshmati in Vienna, who wrote:

Attached to it was a short piece about friendship. It was so beautiful that I decided to share it with all of you. And the best place to put is on this website. Thanks Cyrus jaan.

This day I have been honoured with the friendship of  many wonderful people. Among them is you.  CONSIDER THIS CARVED IN STONE
 
A story tells that two friends were walking through the desert.

At some  point of the journey they had an argument, and one
friend slapped the other  one in the face. The one who got slapped was
hurt, but without saying anything, wrote in the sand:
 
"TODAY MY BEST FRIEND SLAPPED ME IN THE FACE."
 
They kept on walking until they found an oasis, where they decided to take a  bath. The one who had been slapped got stuck in the mire and started drowning, but the friend saved him.

After he  recovered from the near  drowning, he wrote on a stone:
 
"TODAY MY BEST FRIEND SAVED MY LIFE."
 
The friend who had slapped and saved his bestt friend asked him, "After I hurt you, you wrote in the sand and now you write on  a stone. Why?"
 
The other friend replied: "When someone hurts us we  should write it
down in  sand where winds of  forgiveness can erase it away.

But, when  someone does something good for  us, we must engrave it in stone where no wind can ever erase it."
 
LEARN TO WRITE YOUR HURTS IN THE SAND AND TO CARVE YOUR BENEFITS IN STONE.
 
They say it takes a minute to find a special person,
an hour to  appreciate them, a day to love them, but then an entire life to forget them.

Send this phrase to the people you'll never forget and remember to send it also to the person who sent it to you.

It's a short message to let them know that you'll never forget them.
 
If you don't send it to anyone, it means you're in a hurry and that you've forgotten your friends. Take the time to live!!!
 
THIS DAY I HAVE BEEN HONORED WITH THE FRIENDSHIP OF
MANY WONDERFUL PEOPLE.
AMONG THEM IS YOU.
 
CONSIDER THIS CARVED IN STONE

- experience is what you get when you don't get what you want -

Following kind email was received from our friend Mansour Lahiji:

Dear Old friend Mr. Atrvash
Today I have seen both your websites and I am quite impressed. These website are awesome and marvellous and remind us of the good old days.

Your hard works and your enthusiasm in creating these websites are highly appreciated. I hope everybody in Homa family support these works in any way they can to keep these sites alive and thus all of us have a communications between our Homa family.

Best Wishes for all old Homaiyan family

Mansoor Lahiji
Los Angeles, 14 July 2003
aryatravel@mail.com
Phone:    001-310-373-3333
FAX:       001-310-373-3331 --

Mansour jaan, Thank you for your nice and sincere comment.

 

This email is sent by our friend Nasser Pishva on the occasion of new year 1382

To everyone at EXIR and former IRAN AIR employees I wish you all a Happy New Year and hoping this year will bring everyone wonderful days.

Best Regards:

Nasser Pishva

Thank you Nasser Jaan for your new year greetings. We wish you the same.

 

The following email was received from Bahman Amirhekmat:

I too have had the pleasure of working for Iran Air for the duration of IR's operations into the United States. But prior to that and dating back to mid 1960's I had a friend who joined Iran Air in Tehran and subsequently was stationed in London and Istanbul serving in different capacities. His name is Homayoon Azarpoor, and the last Iran Air employee who was in contact with him in California was Mr. Sohrab Solati.

 

However I do not have his current address and am not aware of his whereabouts. Can you possibly think of means of locating him?

 

I did notice that you had a similar search in place for another former employee. May be you could entertain the idea of actually adding a column for locating Ex-IR employees through help of other Iranians who might be logging in and visiting the site (not to mention Homaiians themselves, around the world) Either way I wish you the best of success in this huge undertaking which is appreciated by numerous individuals spread out across the globe.

 

Best Regards and God Bless you

EX-IR - Bahman Amirhekmat

Bahman aziz: Thank you for your email and excellent idea. We followed your suggestion and have establish the page: "Friends looking for Friends" to publish the messages. However, we guess that our EXIR friend, Darab Chehrazi, has the contact of Homayoun Azarpour. We will provide you with his email to contact him. 

_______________________

Within 24 hours, following Bahman Amirhekmat's communication with Darab Chehrazi, a contact was established and this email was sent to Darab with a copy to exir.org:

.

آقای عزیز خدا شما را حفظ کند

بی نهایت از محبت شما و راهنمائی و زحماتی که کشیدید و دوست ٣٥ - ٣٨   سال پیش دوران جوانی بنده را پیدا کردید از شما ممنون و سپاسگزارم. امیدوارم که بتوانم حق شناسی خود را ابراز کنم و انشاء اله جبران کنم.

به لطف شما امروز همایون به بنده تلفن کرد و واقعا خوشحال شدم.

I am getting fairly slow anyway, however the fact that I least expected to hear from him in matter of hours where as I had not been able to locate him in years was the other reason that I could not instantly figure out who is on the other end of the line. We then spoke for 3 hours and were only interrupted by the fact that I was already committed to take my family some place two hours prior to end of our conversation. Nevertheless promises were made to continue the lengthy discussions as soon as possible. (he like myself is extremely long winded and when starts, it is hard to stop him).

 

Many many thanks to you Gentlemen and hope that others could too benefit from your help and candid gestures.

 

Eradatmand/Bahman Amirhekmat

Thank you Bahman aziz for your communication with exir.org

 

 

Iranian Airline, Iran Air, Iranair employees, هما، هواپیمایی ملی ایران